Τα ΓΙΑΤΙ που περιμένουν απάντηση.

Και μια που πιάσαμε τα περί πολιτισμού και σχολείων.

Διαβάζω ότι το γυμνάσιο συμμετέχει στους καλλιτεχνικούς αγώνες και ψάχνω να βρω την συμμετοχή και υποστήριξη των παιδιών από άλλους φορείς του τόπου, και ανακαλύπτω ότι, όχι μόνο δεν συμμετέχουν,αλλά προσπαθούν να τους υποβιβάσουν κιόλας.

Και εξηγούμαι. Πού είναι η ηθική υποστήριξη παιδιών, πού είναι η οικονομική και ότι άλλου είδους υποστήριξη μπορεί να δοθεί.

Γιατί ρε διάολε πώς να το κάνουμε; 'Eνα γυμνάσιο και ένα λύκειο έχει ο αυτός ο δήμος,όλα τα παιδιά περνάνε από εκεί, και αν δεν υποστηρίξεις αυτά τα παιδιά και τις προσπάθειές τους ποιον και τι θα υποστηρίξεις;

Χρειάστηκε να νοικιάσουν στολές να μεταφερθούν να μάθουν κάποια πράγματα.

Άσε που οι “κατεξοχήν αρμόδιοι φορείς και έχοντες και την αποκλειστικότητα επί του θέματος”,από παλαιότερη ανακοίνωση τους αυτό,έσπευσαν τόσο πολύ να ανταποκριθούν που η υπεύθυνη ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ, εκείνη η “περιβόητη από τις ανακοινώσεις ντε, του καλοκαιριού”, νοίκιασαν από άλλο σύλλογο εκτός δήμου. Πάει αυτό.

Ο σύλλογος γονέων και των δυο σχολείων από την άλλη.

Και ειδικότερα του γυμνασίου που ενημερώθηκε εγγράφως μέσω του διευθυντή του σχολείου, οι άλλοι έχουν το δικαιολογητικό ότι δεν τους το γράψανε αλλά και πάλι, δεν μετέχουν του σχολείου, δεν άκουσαν, δεν ρώτησαν; Τες πα.

Και ρωτώ. Αυτοί οι γονείς γατί πληρώνουν συνδρομές; Γιατί κάθε αρχή του χρόνου τους ζητάνε τα ευρώ τους, γιατί οι χοροί και όλα τα υπόλοιπα, πού θα χρησιμοποιηθούν τα λεφτά; Δίνει και ο πολιτιστικός οργανισμός έκτακτα που και που, και τι γίνεται;

Αναρωτιέμαι αν οι γονείς γνωρίζουν τα τεκταινόμενα (και η λέξη αυτή με την σωστή της έννοια, και όχι διαδραματίζονται) στο σχολείο που φοιτούν τα παιδιά τους.

Μήπως είναι καιρός να βγάλουμε την όπισθεν και να ξεκινήσουμε να κινούμαστε σιγά-σιγά προς τα μπρος;

Ίδωμεν...............................................................................

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΗ ΡΑΔΙΩΣ ΠΙΣΤΕΥΕΙΝ ΔΙΑΒΟΛΗ

Η άγνοια είναι τρομερό πράγμα και αιτία πολλών κακών για τους ανθρώπους. Σα μια άχλη που σκεπάζει τα πράγματα και αμαυρώνει την αλήθεια και κατατρύχει τον βίο του καθένα μας. Μοιάζουμε σαν να περιπλανιόμαστε στο σκοτάδι κι έχουμε πάθει ότι και οι τυφλοί: Άλλοτε σκοντάφτουμε κάπου χωρίς λόγο , άλλοτε προσπερνάμε αυτό που δεν έπρεπε και αυτό που βρίσκεται κοντά μας και μπροστά στα πόδια μας, δεν το βλέπουμε. Αντίθετα, εκείνο που βρίσκεται εντελώς μακριά μας, φοβόμαστε ότι θα μας δημιουργήσει πρόβλημα.

Και στα περισσότερα πράγματα που κάνουμε δεν σταματάμε να ολισθαίνουμε σε λάθη. Αυτή η κατάσταση έχει δώσει μύριες αφορμές στους διδασκάλους της τραγικής ποίησης για να εμπνευστούν δράματα, όπως το δράμα της γενιάς των Λαβδακιδών και των Πελοπίδων και όλα τα παραπλήσια με αυτά. Γιατί σχεδόν όλα τα δράματα που διαδραματίζονται επί σκηνής μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι έχουν προέλθει από άγνοια, λες και τα χορηγεί κάποια τραγική τύχη.

Το λέω αυτό γιατί θέλω να μιλήσω και γι άλλα και ιδιαίτερα για τις ψεύτικες διαβολές εναντίων γνωστών και φίλων. Εξαιτίας τους και οικογένειες έχουν αναστατωθεί και πόλεις καταστράφηκαν ολοσχερώς και πατεράδες εξοργίστηκαν εναντίων των παιδιών τους και αδέλφια μεταξύ τους και παιδιά εναντίον των γεννητόρων τους και εραστές εναντίον των αγαπημένων τους. Επίσης πολλές φιλίες διαλύθηκαν και όρκοι έσπασαν από την πιθανότητα να ισχύουν οι διαβολές. Για να μπορέσουμε να αποφύγουμε να πέσουμε θύματα των διαβολών, θέλω με το λόγο μου, όπως θα μπορούσε να το ζωγραφίσει κάποιος ,να υποδείξω τι είναι η διαβολή, από πού προέρχεται και τι δημιουργεί.

Ο Απελλής

Περισσότερο απ’ όλους ο ζωγράφος Απελλής ο Εφέσιος συνέλαβε την εικόνα της διαβολής. Γιατί ο ίδιος έπεσε θύμα της.

Είχε διαβληθεί άσχημα, ότι τάχα συμμετείχε στη συνομωσία του Θεοδότα προς τον Πτολεμαίο στην Τύρο , ενώ ο Απελλής δεν είχε δει ποτέ την Τύρο, ούτε καν γνώριζε ο Θεοδότας ποιος είναι, εκτός μόνο όσα άκουγε από τον Πτολεμαίο, ότι είναι κάποιος ύπαρχος επιτετραμμένος στην Φοινίκη.

Άλλ' όμως κάποιος ομότεχνος ανταγωνιστής του, Αντίφιλος το όνομά του, από φθόνο για την τιμή που του είχε ο βασιλιάς και από ζηλοτυπία για την τέχνη του κατήγγειλε στον Πτολεμαίο ότι τα ξέρει όλα και πως κάποιος είδε τον Απελλή στην Φοινίκη να συντρώγει με τον Θεοδότα και σε όλο το δείπνο του μιλούσε μυστικά στο αυτί.

Στο τέλος ισχυρίστηκε πως η αποστασία της Τύρου και η κατάληψη της Πηλουσίου προέκυψε κατόπιν συμβουλής του Απελλή .

Ο Πτολεμαίος αν και γενικά δεν ήταν νευρικός, αλλά θρεμμένος μέσα στην δεσποτική κολακεία, άναψε και συνταράχτηκε τόσο πολύ από την παράλογη αυτή διαβολή ώστε δεν σκέφτηκε ούτε το πιο εύλογο: Ούτε ότι ήταν ανταγωνιστής του ο διαβάλλων ούτε ότι ο ζωγράφος Απελλή ς δεν ήταν δε θέση να κάνει μια τόσο μεγάλη προδοσία. Κι επιπλέον δεν σκέφτηκε πως δεν είχε λόγο να το κάνει αφού ήταν ευεργετημένος από αυτόν και έχαιρε της εκτίμησης των ομοτέχνων του. Αλλά ενώ δεν εξέτασε και το απλό, αν πράγματι ταξίδεψε ο Απελλής στην Τύρο, αμέσως εξεμάνη και βούιξε όλο το βασιλικό παλάτι από φωνές και τις κραυγές του για τον αχάριστο, τον επίβουλο και συνωμότη.

Και αν δεν έλεγε κάποιος από τους παρόντες που αγανάκτησε με την αναισχυντία του Αντίφιλου και καταλυπήθηκε τον Απελλή ότι κανέναν από αυτούς δεν συνάντησε ο άνθρωπος , θα του είχαν κόψει το κεφάλι και θα είχε προσπεραστεί το γεγονός πως σε τίποτα δεν ήταν αίτιος αυτός για τα κακά που συνέβησαν στην Τύρο.
Ο Πτολεμαίος λέγεται ότι ντράπηκε τόσο πολύ με αυτά που γίνανε, που δώρισε στον Απελλή 100 τάλαντα και τον Αντίφιλο τον έκανε δούλο του.
Ο Απελλής καθώς κρατούσε στη μνήμη του όσα κινδύνεψε να πάθει με αυτή την εικόνα αναπαράστησε την διαβολή:
Στα δεξιά της κάθεται κάποιος άνδρας με τεράστια αυτιά, σχεδόν όμοια με του Μίδα, προτείνοντας το χέρι ενώ από μακριά πλησιάζει η Διαβολή.
Γύρω από αυτόν στέκονται δυο γυναίκες.
Μου φαίνεται η Άγνοια και Υπόληψη. Από την άλλη πλευρά προσέρχεται η Διαβολή, γύναιο υπερβολικά όμορφο, θερμό και ταραγμένο, έτσι που να δείχνει τη λύσσα και την οργή της. Στο αριστερό της χέρι κρατάει μια δάδα καιγόμενη και με το άλλο σέρνει ένα νέο που έχει σηκώσει τα χέρια προς τον ουρανό και επικαλείται τους θεούς.
Προηγείται μπροστά τους ένας άνδρας ωχρός και άσχημος, με κοφτερό βλέμμα που μοιάζει με αυτούς που πάσχουν από μακρά ασθένεια. Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι αυτός είναι ο Φθόνος. Υπάρχουν και άλλες δύο επιπλέον που συνοδεύουν, προτρέπουν, υποστηρίζουν και επιδοκιμάζουν την Διαβολή.
Όπως μου μαρτύρησε ο περιηγητής της εικόνας η μία ήταν η Επιβουλή , η άλλη η Απάτη.
Στο κατόπι ακολουθεί μια άλλη μορφή, εντελώς πένθιμα φτιαγμένη, μαυροντυμένη και συντετριμμένη - Μετάνοια νομίζω λεγότανε…Αυτή γυρνούσε προς τα πίσω δακρυσμένη και με μεγάλη ντροπή έβλεπε την Αλήθεια να πλησιάζει. Έτσι λοιπόν ο Απελλής απεικόνισε με τη ζωγραφική του τον κίνδυνο που διέτρεξε.

.......

Αυτή η δημοσίευση έρχεται λίγους αιώνες πριν, από τον Λουκιανό, το 120-190 μ.Χ περίπου. Είναι ένα απόσπασμα από το έργο του « Περί του μη ραδίως πιστεύειν διαβολή»

Η καταγωγή του Λουκιανού ήταν από τη Συρία και τα κείμενα του είναι απολαυστικά και σίγουρα διαχρονικά.

Θα μπορούσε να ήταν εκπληκτικός blogger,"loukianos.bloggspot.com".

Δεν το έχει κατοχυρώσει κανείς ακόμα...

Έχει και συνέχεια το κείμενο.

Το είχα διαβάσει εδώ και λίγα χρόνια επειδή με είχε εντυπωσιάσει ο τίτλος. Τελικά με εντυπωσίασε και το περιεχόμενο.

Ο πίνακας -πάθημα-μάθημα του Απελλή δεν έχει διασωθεί.

Από τη ζωντανή περιγραφή που έκανε στον πίνακα ο Λουκιανός χωρίς καν να τον έχει δει κι ο ίδιος, αισθάνομαι σίγουρη ότι κάπου τον έχω δει...

Κάπου τον έχω δει, κάπου τον έχω δει...

Μη να ‘ ναι κάποιος πίνακας που βλέπω καθημερινά μπροστά μου; Μη να’ ναι ένα συγκεκριμένο και συνεχώς επαναλαμβανόμενο μοτίβο που το ζωγραφίζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι « καλλιτέχνες»; Μη να ‘ ναι τα ξεθωριασμένα και μουντά χρώματα που χρησιμοποιούνται στην μικρή κοινωνία που ζούμε;

Αν υπάρχουν κι άλλοι συνάνθρωποι που τον έχουν δει αυτό τον πίνακα, ας με διαφωτίσουν κι εμένα ….

ΕΝΑ ΘΑΝΑΣΙΜΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει την έκφραση η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της; Κι είναι γνωστό, πως οι Έλληνες προκόβουν περισσότερο στο εξωτερικό από ότι στην Ελλάδα. Αυτό δε μπορεί να γίνεται τυχαία. Συνήθως, όταν κάνουμε τέτοιες αναφορές, είναι για πράγματα για τα οποία φταίει η Ελληνική Πολιτεία. Είναι εύκολο να ρίχνουμε το σφάλμα εκεί για να έχουμε καθαρή τη συνείδηση μας.
Μόνο που η Ελληνική Πολιτεία, δεν υπάρχει χωρίς εμάς. Η Ελληνική Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς. Ακόμα κι αν κάποιοι λίγοι έχουν την εξουσία, εμείς είμαστε αυτοί που τους επιλέγουμε.
Θα ήταν προτιμότερο ίσως, να κρίναμε τη δική μας συμπεριφορά πρώτα. Ένα από τα θανάσιμα αμαρτήματα είναι ο Φθόνος. Σύμφωνα με τον Νίτσε ο φθόνος είναι απόκτημα κακίας, ενώ ο Αριστοτέλης τόνιζε πως το να φθονείς κάποιον, είναι σαν να παραδέχεσαι πως είσαι κατώτερος του.
Πριν μερικούς μήνες θέλησα να δημιουργήσω κάτι καινούριο, να ταράξω τα στάσιμα νερά του τόπου που διάλεξα να ζω εγώ και η οικογένειά μου. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα πράξη αυτό που με δίδαξαν οι δάσκαλοί μου κι αυτό που αποκόμισα στα πανεπιστημιακά μου χρόνια. Ότι δηλαδή η παρεχόμενη παιδεία είναι δυναμική κι όχι στάσιμη κι επανάληψη ξερών γνώσεων, που αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Θέλησα να ενεργοποιήσω το μαθητικό δυναμικό σε θέματα πολιτισμού εκτός των στενών συνόρων του σχολείου. Και ορκίζομαι πως κέρδισα την μάχη χωρίς «μέσον». Οι μαθητές μου αγκάλιασαν αυτή την ανιδιοτελή προσπάθεια και την στήριξαν από την πρώτη στιγμή, σ’ αντίθεση με τους κρατικοδίκαιους κι αυτούς που διατείνονται ως φορείς του πολιτισμού και της παιδείας. Στον τόπο που δουλεύω ως εκπαιδευτικός, πολλοί φορείς προσπάθησαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να σταματήσουν τις δραστηριότητες των παιδιών. Τι πραγματικά ενοχλεί αυτούς τους ανθρώπους; Η εξέλιξη δεν σταματά και τα σημερινά παιδιά δεν πατρονάρονται από κουφιοκέφαλους που το παίζουν μαθητοπατέρες κι από συνταξιούχους που θέλουν να γεμίσουν τον χρόνο τους παίζοντας τους ιθύνοντες χωρίς καμιά γνώση κι εμπειρία από παιδεία και να φορτώσουν την δική τους αμορφωσιά στις πλάτες των παιδιών μας.
Ποτέ δε κατάλαβα το γιατί. Προσωπικά δηλώνω πως ήταν οι χειρότεροι μήνες της ζωής μου, γιατί δεν με πλήρωνε το Ελληνικό κράτος για τις εξωσχολικές μου δραστηριότητες, τις ατελείωτες ώρες προετοιμασίας των παιδιών για συμμετοχή σε διάφορες εκδηλώσεις εσωτερικού κι εξωτερικού, τα απανωτά τηλεφωνήματα με Υπουργεία Παιδείας, Πολιτισμού, Εξωτερικών, Νομαρχίες, Δήμους διάφορες Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και με Οργανώσεις της Ομογένειας σ’ όλο τον κόσμο. Μήπως είχα περισσευούμενο κομπόδεμα και δεν είχα πού να το σκορπίσω ή δεν έχω οικογένεια (και μάλιστα εξαμελή) για ν’ αφιερώσω τον ελεύθερο χρόνο μου;
Ίσως κάποιος να γυρίσει και να μου πει πως επεδίωκα την αυτοπροβολή. Η απάντησή μου είναι μία: Ποτέ δεν ορέχτηκα την δόξα, ίσως γιατί είμαι πλήρης αισθημάτων δυνατών και εμπειριών που ξεφεύγουν κατά πολύ από τον περιορισμένο κόσμο τους. Έχω από νωρίς συνειδητοποιήσει την πλασματική ευτυχία του κοινωνικού μας γίγνεσθαι και πατώ σε πολύ πιο στέρεες βάσεις. Δεν επιδιώκω να γίνω τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που ήδη είμαι. Το μόνο που ελπίζω να πετύχω είναι να μεγαλώσω την αγκαλιά μου, για να χωρέσει όλα τα παιδιά που με πλησίασαν και μ’ εμπιστεύτηκαν.
Κάποιες φορές, ο φθόνος δεν σταματούσε στο βλέμμα. Μετατρεπόταν σε λέξεις γεμάτες χολή και έσταζε φαρμάκι. Γιατί έκανα πράξη εγώ εκεί, μια ξένη, αυτά που από χρόνια αυτοί θα έπρεπε να έχουν δρομολογήσει. Γιατί έκλεβα μια θέση στην καρδιά των παιδιών τους, την οποία θα μπορούσαν να έχουν κερδίσει αν έπιαναν τον παλμό της νεολαίας μας χρόνια πριν, αρκεί να δούλευαν με αγάπη και άδολο τρόπο.
Εκπαιδευτικός δεν είναι όποιος με το πτυχίο του πιστοποιεί τις εξειδικευμένες γνώσεις του πάνω στο αντικείμενο που σπούδασε. Πιστεύω ακράδαντα πως το μεράκι και η διάθεση να αλλάξει το κατεστημένο της παραδοσιακής εκπαίδευσης, που δίνουμε στα παιδιά μας δεν πρέπει να φυλακίζεται μέσα σ’ ένα περιορισμένο αριθμό σχολικών ωρών και κάτω από την πίεση να βγει μια συγκεκριμένη ύλη, γιατί αυτό μόνο άνοιγμα ορίζοντα δεν είναι.
Τα έλεγα αυτά κι άλλα παρόμοια σε συναδέλφους και σε ανθρώπους που διαχειρίζονται την εξουσία της γνώσης και του πολιτισμού. Με κοιτούσαν με μεγαλύτερη κακία τότε, γυρνούσαν την πλάτη και έφευγαν. Ήξεραν πως έχω δίκιο, πως υπήρχε λόγος σοβαρός που έπρεπε κάτι ν’ αλλάξει. Το έβλεπα και με στεναχωρούσε. Δε κατάλαβα ποτέ γιατί έβγαινε τόση χολή στα σχόλια τους και συνεχίζουν να με κοιτούν με καχυποψία ακόμη και τώρα. Νιώθω σαν ένας άλλος Δον Κιχώτης που έχω να παλέψω με πολλά θηρία ακόμη. Της άγνοιας, της ημιμάθειας, της ψευτοκουλτούρας, του ωχαδελφισμού, της ομαδικής παράνοιας όταν θίγεται το γόητρο τους.
Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Θέλω να πιστεύω πως κάποτε θα πάψουμε να φθονούμε και θα αρχίσουμε να προσπαθούμε. Η πόρτα είναι εκεί, ανοιχτή για όλους…Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα.
Ας μη ξεχνάμε ότι αυτό που ονομάζουμε Ελληνικός κρατικός σχηματισμός έχει σύγχρονη ζωή 2 περίπου αιώνων, άρα η σύγκριση με άλλες κοινωνίες με μια παράδοση κρατικής λειτουργίας αιώνων, άρα και παιδείας κλπ, κλπ, θα είναι πάντα σε βάρος μας.
Δεύτερο και ίσως απόρροια του πρώτου είναι ότι στη χώρα μας η έννοια συλλογικότητα, η έννοια αλληλεγγύη εκφράζονται μόνο σε ένα στενό κύκλο συγγενών και τίποτα παραπάνω, όπως και στις πρωτόγονες κοινωνίες. Ίσως να είναι και αρχέγονο χαρακτηριστικό των ανθρώπινων κοινωνιών.
Θα χρειαστούν αρκετά χρόνια και αντίστοιχη παιδεία για να μπορέσει η Ελληνική κοινωνία να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα.
Πάντως να μην υποτιμούμε και εντελώς την Ελληνική Κοινωνία. Έχει και προτερήματα. Ο ανταγωνισμός είναι κάτι υγιές. Είναι διαφορετικό όμως όταν γίνεται από φιλοδοξία για ένα καλύτερο αύριο και διαφορετικό όταν γίνεται από φθόνο. Ο φθόνος είναι μιζέρια.
Φρονώ πως δύσκολα μπορεί κάποιος να καταπολεμήσει τον φθόνο που φωλιάζει στις καρδιές μας και σιγοτρώει το μέσα μας, μεταλλάσσοντάς μας από αετούς σε αρουραίους και απομακρύνοντάς μας από τις οδούς ζωής που δίδαξαν, αιώνες πριν, ο Αριστοτέλης -και οι άλλοι μακρινοί μας πρόγονοι.
Η Ελληνική Πολιτεία είμαστε όλοι εμείς και θα προσθέσω μόνο το αριστοτελικό “δυνάμει”. Είμαστε δυνάμει η Ελληνική Πολιτεία, αλλά έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας για να κάνουμε αυτό το “δυνάμει” ΕΙΝΑΙ. Και δεν ξέρω, πλέον, πόσοι έχουμε το κουράγιο ή τη διάθεση να πορευτούμε αυτόν τον δύσβατο δρόμο. Ακούω τους νέους ανθρώπους που τραγουδούν «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα» και κει που πάω να λυγίσω, παίρνω φως από τα μάτια τους και συνεχίζω.
Είναι φορές που νιώθω έντονα πως είναι καλύτερη η εθελουσία έξοδος από τη χώρα, η καταφυγή στη ζεστή αγκαλιά της Ομογένειας, που μεγαλουργεί και καταδεικνύει τον τρόπο με τον οποίον οι Έλληνες μπορούν να συγκροτήσουν “Ελληνικές Κοινότητες”.
Δεν ξέρω. Μακάρι να κάνω λάθος. Μακάρι να πάψουμε κάποτε να φθονούμε και να αρχίσουμε να προσπαθούμε. Μακάρι. Ομολογώ πως η δική μου προσπάθεια έχει μια νότα αισιοδοξίας σε μια σχεδόν καταθλιπτική συμφωνία. Το έργο δεν έχει ακόμη τελειώσει, μόλις άρχισε …..