«ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ στον Έλληνα Εκπαιδευτικό»

Ένας εκπαιδευτικός αναλυτής, ένας πολιτικός αναλυτής, ένας…ψυχαναλυτής.

Όλοι αυτοί μαζί, αναλύοντας την προσφορά σου πάνω στο «αναλυτικό πρόγραμμα» του σχολείου σου, το οικογενειακό πρόγραμμα, το πολιτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το προσωπικό, το ανθρώπινο πρόγραμμά σου…, ένα «πρόγραμμα» εκτός προγράμματος…

Ένα «αναλυτικό ψυχογράφημα» για μια προσωπικότητα εκτός …ανταγωνισμού, κάτι το τελείως ξεχωριστό…μοναδικό…που μόνο αυτή η επαγγελματική και κοινωνική τάξη έχει να επιδείξει…

Πρόκειται για τη «δασκαλική τάξη» που μπαίνει στη σχολική τάξη, που επικοινωνεί με την οικογενειακή τάξη, που «εξαρτάται» από την πολιτική τάξη…

Μια σχολική τάξη που σου ζητάει ηρεμία, ευφορία, διάθεση, κατάρτιση, καλές προθέσεις, καλά επιφωνήματα, χαμηλούς τόνους, μονοτονικά ή πολυτονικά συστήματα, ψυχική ανάταση, σωματική διάπλαση, περιβαλλοντική αγωγή, λιγότερη ρύπανση…

Μια «οικογενειακή τάξη» που σε θέλει γνώστη της κάθε… οικογενειακής αταξίας, που τακτικά θα σε φέρει σε επαφή με τα ολοφάνερα παιδικά ψυχολογικά προβλήματα… κι ενώ λύνεις…κλάσματα…απαλύνεις ψυχικά κλάματα… και πολλά άλλα…τραύματα…

Και η «πολιτική τάξη» με μια παιδεία να «παίζει» με το μέλλον των παιδιών, τον «τετελεσμένο μέλλοντα» των εκπαιδευτικών, τον «αόριστο» χρόνο των γονιών…

Μπαίνοντας και βγαίνοντας σ’ όλες αυτές τις «τάξεις», εσύ, προειδοποιείς χτυπώντας πάντα το «κουδουνάκι»…όταν χρειαστεί και το …καμπανάκι, αλλά οι «αμαρτίες» είναι πολλές…

Έτσι η μόνη «κάθαρση»και δική σου ηθική αμοιβή θα είναι πάντα εκείνα τα φωτεινά ματάκιατων παιδιών της τάξης σου που σε τονίζουν, σε φωτίζουν και σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις το «αναλυτικό σου πρόγραμμα»…

Σχόλιο για την ύλη

Όλοι οι ειδήμονες σε θέματα παιδείας συμφώνησαν ότι από τις πρώτες αλλαγές για το νέο λύκειο και γυμνάσιο θα πρέπει να είναι η μείωση του σημερινού όγκου της ύλης και των υποχρεωτικών μαθημάτων, καθώς κατά γενική ομολογία οι μαθητές έχουν φορτωθεί τα τελευταία χρόνια με πολλή ύλη και μάλιστα δύσκολη, την οποία δεν προφταίνουν να αφομοιώσουν.

Αμήν και πότε…. είπα μόλις είδα το παραπάνω, άρχισα να χαμογελάω όταν είδα κι αυτό:

«…λιγότερη ύλη σε όλα τα μαθήματα και λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα», προκειμένου να απομείνει χρόνος και για εξωσχολικές δραστηριότητες, σχολικό αθλητισμό, ζώνες πολιτισμού, περιβαλλοντική εκπαίδευση, αγωγή υγείας, νέες τεχνολογίες κ.ά., δηλαδή για δραστηριότητες που θα βοηθήσουν τους μαθητές να αποκτήσουν μια πιο ολοκληρωμένη γενική παιδεία και ποιότητα σχολικής ζωής, χωρίς να τους εξαντλούν σε στείρα απομνημόνευση χιλιάδων ανάκατων πληροφοριών…

Στο “ανάκατων” θα πρόσθετα και των “άχρηστων”. Ας μη μεμψιμοιρήσουμε ακόμη. Όλα τα παραπάνω είναι σε καλό δρόμο, φτάνει να μη μείνουν μόνο στα σχέδια και στα λόγια των ατέλειωτων συνεδριάσεων, αλλά –έστω και σιγά- σιγά να γίνουν πραγματικότητα. Φτάνει τόσο με την περιβόητη και ψυχοφθόρα “ύλη” που σαν στόχο έχει να βγάζει αγράμματους μαθητές (μελλοντικούς φοιτητές και φυσικά μελλοντικούς… επαγγελματίες), χωρίς καμία γενική παιδεία, γνώση και κυρίως άποψη για τα πράγματα.
Ας ελπίσουμε ότι θα δούμε κάποια στιγμή εφήβους να διαβάζουν λογοτεχνία, να συμμετέχουν σε πολιτιστικούς συλλόγους, να παρακολουθούν την επικαιρότητα, να γυμνάζονται, να έχουν κοινωνική ζωή, να… αντιλαμβάνονται ότι η νεανική τους ζωή είναι πολύτιμη, για να μη την σπαταλούν στο “κυνήγι της Ύλης”.

Tabula rasa

"Πολιτική είναι η τέχνη του να αποτρέπεις τους ανθρώπους να ασχοληθούν με αυτό που τους αφορά"
Όταν μετά από χρόνια εξαγγελιών, “μεταρρυθμίσεων”, πειραματισμών και… αφειδών υποσχέσεων για ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα μιλούμε για “κενό χαρτί” τότε μάλλον τα πράγματα είναι δύσκολα. Δηλαδή τί έγινε; Δε μας βγήκε τίποτα; Δεν μπόρεσε ποτέ η πολύπαθη εκπαίδευση να βρει μια επιτυχημένη συνταγή;
Ή μήπως η έναρξη του διαλόγου αποτελεί προεκλογικό καλόπιασμα μήπως και κρυώσει λιγάκι το καζάνι της Παιδείας που βράζει… Και αν υποθέσουμε ότι αλλάζει η κυβέρνηση ο νέος υπουργός Παιδείας θα διατηρήσει το ήδη υπάρχον καθεστώς ή θα προβεί κι αυτός με τη σειρά του στους δικούς του πειραματισμούς;
Ζώντας τα τελευταία χρόνια στα σχολεία και βλέποντας τα χάλια εκ των έσω, τα ερωτήματα που νομίζω πως πρέπει να απαντηθούν είναι πολύ συγκεκριμένα:
• Θέλουμε ένα σχολείο που θα παρέχει πραγματική γνώση και καλλιέργεια, στοιχειοθετώντας την κρίση του μαθητή και όχι τη στείρα αποστήθιση;
• Θέλουμε νέους ανθρώπους που θα αντιμετωπίζουν το σχολείο σαν χώρο ανάπτυξης των ιδεών τους, του δημιουργικού τους πνεύματος και του συμμετοχικού μαθήματος;
• Θέλουμε ένα σχολείο που ακολουθεί τις επιταγές των καιρών και προσαρμόζεται σ’ αυτές; (βλέπε νέες τεχνολογίες…)

Ημερολόγιο

Πριν λίγες μέρες μπήκαμε για πρώτη μέρα στην τάξη. Η περασμένη Παρασκευή, η μέρα του αγιασμού, είναι για να διαπιστώσουν οι μαθητές ότι το σχολείο είναι ακόμη στη θέση του (γκρρρ!) και οι καθηγητές πως ένα ακόμη… ατέλειωτο καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του (και πάλι γκρρρ!!). Α, ναι! Δώσαμε και βιβλία (όχι όλα ακόμη, αλλά τα πιο πολλά) κι ο κάθε μαθητής έφευγε, σαν από τον… Βασιλόπουλο, μουτρωμένος από το βάρος ή από την προοπτική ότι έπρεπε να διαβάσει όλες αυτές τις “κουμούτσες” (έτσι τα αποκάλεσε ένας πιτσιρικάς…)
Πρώτες μέρες, λοιπόν, και το τρακ, αν και άρχισα να παλιώνω, υπαρκτό. Πάντα μου συμβαίνει αυτές τις μέρες: λίγο η προοπτική της χρονιάς που έρχεται, λίγο τα κατάλοιπα των θερινών διακοπών, λίγο η… αμηχανία των πρώτων επαφών με τους καινούριους μαθητές της Α’ Γυμνασίου, των νεοφώτιστων στον κόσμο των μεγάλων (που να ‘ ξεραν…)
Τί περιμένουμε φέτος; Άκουσα τις εξαγγελίες για τη “ψηφιακή τάξη”, το laptops που θα πάρουν τα “πρωτάκια” του γυμνασίου, τις υποχρεώσεις των καθηγητών για την προσαρμογή του μαθήματος στον ψηφιακό κόσμο. Όμορφα λόγια, όμορφα ακούγονται….
Δεν ξέρω αν θα υλοποιηθούν όλα αυτά τα ωραία. Αυτό που σίγουρα είδα και φέτος είναι οι γνωστές σεπτεμβριανές γκρίνιες της εκπαιδευτικής φάρας: “τί ωράριο θα έχω;”, “γιατί ο Χ παίρνει αυτό το τμήμα που είναι καλύτερο;”, “γιατί με βάλατε με τα στουρνάρια;”, “καλά, κάθε μέρα πρώτη ώρα θα έρχομαι;” ή το αξεπέραστο “και τι το χρειάζομαι εγώ το… internet και τον υπολογιστή;”
Έχω πάψει ν’ ασχολούμαι με τις παραπάνω ρήσεις. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναπτύξω επιχειρήματα του τύπου “το σχολείο είναι κι αυτό μια δουλειά και οφείλουμε να είμαστε όχι μονίμως μίζεροι και μουτρωμένοι” ή “ο υπολογιστής δεν είναι πλέον εργαλείο μόνο για τους… κομπιουτεράδες”
Είμαι 16 χρόνια στην εκπαίδευση και ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί επιτέλους ένας υπουργός δεν παίρνει την (εύκολη;) απόφαση να καθορίσει αυστηρό ωράριο για τους καθηγητές όπως συμβαίνει σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες (στον ιδιωτικό τομέα φυσικά όλες αυτές οι συζητήσεις ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού….). Τι πιο ωραίο να πηγαίνουμε στη δουλειά μας το πρωί, ορεξάτοι και φρέσκοι, και να φεύγουμε το μεσημέρι έχοντας τελειώσει όχι μόνο το μάθημά μας, αλλά και όλες τις υποχρεώσεις γύρω από αυτό, όπως και όλες τις δουλειές (η… χαρτούρα των σχολείων δεν “παίζεται” ώρες- ώρες…). Λυπάμαι πραγματικά τον συνάδελφο που κάθε χρόνο είναι επιφορτισμένος με τη δημιουργία του ωρολογίου προγράμματος. Τον ζηλεύω κιόλας… Πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση… ζεν. Δεν ξέρω, αν ήμουν στη θέση του, αν θα κρατούσα τα νεύρα μου με όλες τις –συχνά παράλογες- απαιτήσεις των συναδέλφων. Τί πιο ωραίο από το να έχεις ένα κενό μεταξύ των μαθημάτων και να συζητάς, να γκρινιάζεις, ν’ ακούς τη γνώμη των άλλων…
Ευτυχώς έχω το μπλογκάκι μου και ξεσπάω… άντε και καλή σχολική χρονιά.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι αληθινή ζωή, ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ. Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι αυτά που αξίζουν, αλλά γι αυτά που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα, όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα, όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα, όταν οι άλλοι μιλούσαν .
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ ένα όνειρο πάνω στ’ άστρα και θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νιώσω τον πόνο από τα’ αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν ν’ αγαπούν όταν γεράζουν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν σταματούν ν’ αγαπούν.
Στα παιδιά θα έδινα φτερά, αλλά θα τα’ άφηνα να μάθουν μόνα τους να πετούν.
Έμαθα τόσα πράγματα από σας τους ανθρώπους … Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλο από ψηλά, μόνον όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει. Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, γι αυτό κάνε σήμερα πράξη αυτά που θέλεις σαν τελευταία επιθυμία.
Αν δεν το κάνεις σήμερα, αύριο θα είναι όπως χθες.
Ξεκίνα να κάνεις πράξη τα όνειρά σου.
Τώρα είναι η ώρα!

Χάσε ένα μπάνιο για να χάσουν τον ύπνο τους

Αντιγράφω τον Nefelika:

Δεν απέχω, συμμετέχω: 10 επιχειρήματα κατά της αποχής


1. Όλοι ίδιοι είναι και σιγά μην αλλάξει τίποτα.

Άρα ας ακολουθήσουμε το δρόμο της μοιρολατρίας κι ας ανεχθούμε τη διαφθορά, την ασυδοσία και την κοινωνική αδικία που μας ταλαιπωρούν τόσες δεκαετίες. Ας μην τολμήσουμε να κάνουμε τίποτα, γιατί είμαστε αδύναμοι, φοβισμένοι και απογοητευμένοι. Ας περιμένουμε παθητικά το επόμενο σκάνδαλο, το επόμενο ξεπούλημα, το επόμενο θύμα. Κι ας αρκεστούμε στο να γκρινιάζουμε μεταξύ μας, κατηγορώντας όλους τους άλλους που σκέφτονται ακριβώς όπως εμείς. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τουλάχιστον θα είμαστε σίγουροι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Ποτέ.

2. Δεν θέλω να στηρίξω αυτό το πολιτικό σύστημα.

Η δυνατότητα ψήφου δεν στηρίζει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, εκτός κι αν σκοπεύεις να επιλέξεις ένα από τα δύο κόμματα που παραδοσιακά εναλλάσσονται στην εξουσία. Αντιθέτως, η αποχή συντηρεί τις μέχρι τώρα ισορροπίες και ευνοεί τις παρατάξεις που έχουν χτίσει τη δύναμη τους στην πελατειακή λογική και την οπαδική νοοτροπία. Αν θέλεις λοιπόν να δεις τον δικομματισμό να θριαμβεύει για άλλη μια φορά, πήγαινε για μπάνιο. Διαφορετικά, κάνε την παρουσία σου αισθητή με την ψήφο σου και άλλαξε το πολιτικό τοπίο. Με λίγη καλή τύχη, ίσως καταφέρουμε να δούμε κάποια στιγμή και απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Η ευκαιρία υπάρχει, στο χέρι μας είναι αν θα την αφήσουμε να πάει χαμένη.

3. Δεν υπάρχει κανένα πολιτικό κόμμα με το οποίο ταυτίζομαι απόλυτα.

Υπάρχουν δεκάδες πολιτικά κόμματα που καλύπτουν ένα τεράστιο εύρος ιδεολογίας και μεθοδολογίας. Ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποιο που να θεωρείς ιδανικό, σίγουρα υπάρχει κάποιο με το οποίο συμφωνείς περισσότερο. Μπες στον κόπο να ψάξεις τις θέσεις τους αναλυτικά, ιδίως αυτές που αναφέρονται σε θέματα που σε αφορούν άμεσα. Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι πρέπει να επιλέξεις να ανήκεις κάπου, ούτε ότι θα πρέπει να εμπιστευτείς τα πάντα σε πρόσωπα που δεν μπορείς να ελέγξεις. Συμμετέχοντας σε εσωκομματικές διαδικασίες ή απλά ασκώντας πιέσεις σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, έχεις τη δυνατότητα να συνδιαμορφώσεις το κόμμα της επιλογής σου προς την επιθυμητή κατεύθυνση. Και φυσικά, έχεις κάθε δικαίωμα να το απορρίψεις στις επόμενες εκλογές και να προτιμήσεις κάποιο άλλο.

4. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να συμμετέχεις πέρα από το να επισκέπτεσαι την κάλπη κάθε τέσσερα χρόνια.

Και ποιος είπε ότι το ένα αναιρεί το άλλο; Από πού κι ως πού η συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία αποκλείει τη συμμετοχή σε άλλου είδους δράσεις; Ή μήπως αν κάποιος πάει και ψηφίσει γίνεται αυτομάτως κομματικό στρατιωτάκι και του απαγορεύεται να στηρίζει δραστηριότητες που δεν εγκρίνει η ηγεσία της παράταξης του; Αυτά είναι αστεία πράγματα, όπως αστείο είναι και να νομίζει κανείς ότι όλες οι πορείες, όλες οι συνελεύσεις και όλες οι συλλογικές διεκδικήσεις μαζί μπορούν να υποκαταστήσουν το δημοκρατικό δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι. Το να αφιερώνει κάποιος χρόνο και ενέργεια από τη ζωή του για να ασχοληθεί με την πολιτική και μετά να φοβάται να πάει στις εκλογές να ψηφίσει ισοδυναμεί με κλωτσιά σε μία καρδάρα γεμάτη γάλα.

5. Η συνειδητή αποχή είναι πολιτική θέση.

Αόριστη και αόρατη, στο ίδιο ακριβώς τσουβάλι με την αποχή της άγνοιας και της αδιαφορίας. Χωρίς δυνατότητα να εκφράσει δημόσιο λόγο στο ευρύ κοινό. Χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση να προβεί σε αποτελεσματικές κοινωνικές δράσεις. Χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα μέσα και στα θεσμικά όργανα. Και χωρίς πιθανότητα να παρέμβει στο εσωτερικό των πολιτικών παρατάξεων για να αλλάξει τις δομές και τη νοοτροπία τους. Ουσιαστικά, η “συνειδητή” αποχή το μόνο που κάνει είναι να φιμώνει την ιδεολογία από την οποία προέρχεται, επιτρέποντας να διαιωνίζονται τα αρνητικά στερεότυπα που προσάπτουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο όλοι όσοι έχουν συμφέρον από τη δαιμονοποίηση του.

6. Είμαι οπαδός της αμεσοδημοκρατίας και δεν πιστεύω σε εκπροσώπους.

Ωραία, και πώς ακριβώς θα φτάσουμε κάποια στιγμή στην ουτοπία της αμεσοδημοκρατίας; Με επανάσταση; Ας είμαστε σοβαροί… Μέχρι να το επιτρέψουν οι τεχνολογικές και κοινωνικές εξελίξεις θα είμαστε αναγκασμένοι να συμβιβαζόμαστε σε εκδοχές του σημερινού μοντέλου. Με εκπροσώπους που – σε έναν ιδανικό κόσμο – θα έχουν τις ικανότητες και το ήθος να διαχειριστούν περίπλοκα ζητήματα που καμία μαζική συνέλευση δεν μπορεί να λύσει. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε την κλίμακα για την οποία συζητάμε. Η Ελλάδα έχει κάπου έντεκα εκατομμύρια πολίτες, η Ευρωπαϊκή Ένωση μισό δισεκατομμύριο. Χωρίς εκπροσώπους και φορείς δεν είναι εφικτό να λειτουργήσει το σύστημα. Και για να γίνει το σύστημα πιο δίκαιο και πιο αποτελεσματικό είναι απαραίτητες οι εκλογές. Η προοπτική να μην υπάρχει καθόλου σύστημα είναι απλά αφελής, εκτός αν κάποιος ονειρεύεται μία Ευρώπη που θα αποτελείται από εκατομμύρια ολιγομελή και αυτόνομα κοινόβια. Τελευταία φορά που συνέβη κάτι ανάλογο πάντως ήταν λίγο μετά την εποχή των παγετώνων.

7. Καλύτερα να κάνουμε εκλογική απεργία για να ρίξουμε το σύστημα.

Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ και πουθενά, κι ούτε πρόκειται. Μάλιστα, όσες φορές επιχειρήθηκε συντονισμένα είχε καταστροφικά αποτελέσματα. Όπως και να ‘χει, είτε το ποσοστό αποχής στις ευρωεκλογές φτάσει το 30% είτε το ξεπεράσει, σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φτάσει στο σημείο να ακυρώσει την όλη διαδικασία. Ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο στο μέλλον όμως, το μόνο που θα συνέβαινε θα ήταν να εκλείψει ο κοινοβουλευτισμός, ανοίγοντας το δρόμο σε αυτόκλητους “σωτήρες” να αντικαταστήσουν το δημοκρατικό πολίτευμα με τη δικτατορία της αρεσκείας τους. Θέλεις να συμβάλλεις σε μία τέτοια προοπτική;

8. Αν υπήρχε ενωμένη και ισχυρή αριστερά θα πήγαινα να ψηφίσω.

Και πώς ακριβώς περιμένεις να υπάρξει όσο δεν ψηφίζεις; Σα να μην έφτανε το ανοιχτό τραύμα της μακρόχρονης διάσπασης, από τη στιγμή που αποφασίζεις να απέχεις συντηρείς τα μικροπολιτικά παιχνίδια, την ηττοπάθεια, την οπισθοδρόμηση, την πόλωση, τον παλαιοκομματισμό και τη μίζερη καθαρολογία των ευκαιριακών μικρομάγαζων. Το χειρότερο όμως είναι ότι άθελα σου ενισχύεις όλα τα κόμματα που βρίσκονται στον ιδεολογικό αντίποδα όσων πιστεύεις. Αν θέλεις μια καλύτερη και ενωμένη αριστερά λοιπόν, δεν έχεις παρά να ψηφίσεις το κομμάτι που θεωρείς περισσότερο υγιές και να βοηθήσεις να αναδειχτούν τα πρόσωπα που εμπιστεύεσαι περισσότερο. Κι αν δεν μπορείς να αποφασίσεις ποια αριστερά θέλεις, τουλάχιστον ψήφισε κάποιο μικρό και ανώδυνο κομμάτι της ώστε να αυξήσεις τη συνολική δυναμική της.

9. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες.

Κι αν η αποχή μπορούσε να απειλήσει το κατεστημένο δεν θα την συνιστούσαν τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Από την Αυριανή μέχρι τον Πρετεντέρη, κι από τον Παπαχελά μέχρι το Άλτερ, η καθεστωτική προπαγάνδα επιμένει να προωθεί την αποχή ως μορφή διαμαρτυρίας κατά του πολιτικού συστήματος. “Πηγαίνετε για μπάνιο”, “εκμεταλλευτείτε το τριήμερο”, “μαυρίστε τους κάνοντας ηλιοθεραπεία”. Οι στυλοβάτες της διαπλοκής γνωρίζουν πολύ καλά ότι κάθε χαμένη ψήφος συντηρεί τα ποσοστά των δύο μεγάλων κομμάτων. Θα τους κάνεις τη χάρη;

10. Δεν πιστεύω στην δημοκρατία.

Το μόνο σύστημα στο οποίο δεν έχουν οι πολίτες δικαίωμα ψήφου είναι η δικτατορία – του χουντικού, του μονάρχη ή του προλεταριάτου. Ακόμα και στην αναρχία, η έννοια της αμεσοδημοκρατίας στηρίζεται στις ομόφωνες αποφάσεις ενός συνόλου. Λυπάμαι που σου το λέω λοιπόν, αλλά αν δεν πιστεύεις στη δημοκρατία, όποια λέξη και να χρησιμοποιείς για να περιγράψεις τον εαυτό σου, είναι καιρός να παραδεχτείς ότι είσαι απλά άλλος ένας φασίστας.

Εξαφάνισαν οι Σκοπιανοί τον Vasko Gligorijevic επειδή έλεγε και υποστήριζε την αλήθεια, δηλαδή οτι οι Σκοπιανοί ειναι ΣΛΑΒΟΙ

Shocking News!!! FYROM’s Ultra-Nationalistic regime detains Vasko Gligorijevic from the “Slavic Philhellenic Network”

Posted by admin in FYROM news

According to his own testimony which he published in the “Slavic Philhellenic Network” group in Facebook, Vasko Gligorijevic was arrested by FYROM’s regime police for unknown reasons up to now. What took place after his arrest is also unknown. Vasko’s last message was posted in FB saying “I am being arrested tonight. Pray for me all. The police is in my flat, they are searching it.” Its widely known that exercising one’s right to freedom of expression is an unknown term to FYROM’s regime when it has to do with criticizing the state-imposed Ultra-Nationalism prevailing today among FYROM’s population.

We remind Vasko Gligorijevic is an activist, strong criticizer of “Pseudomacedonism” and one of the leading members of The Slavic Philhellenic Network. The international community and especially the Human Rights Organizations should intervene energetically and put an end to stop this comedy. Freedom of expression went to Jail in FYROM!!

By Giannis I.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ:

http://history-of-macedonia.com/wordpress/2009/01/28/shocking-news-fyroms-ultra-nationalistic-regime-detains-vasko-gligorijevic-from-the-slavic-philhellenic-network/

Γιατί διαμαρτύρεσαι ;

Γιατί διαμαρτύρεσαι ;

Ξεριζώσαμε
το Λόγο του Θεού, τις ηθικές αξίες και
Φυτέψαμε
την απάτη, την εκμετάλλευση, την κερδοσκοπία, τον φθόνο, τον φόνο, το μίσος, τον δόλο, τον εμπαιγμό, τον βιασμό, τον ρατσισμό, την έχθρα, την κοροϊδία, την πορνεία, την μοιχεία, την ληστεία, την αδικία, την απληστία, την βλασφημία, την μισαλλοδοξία, την δωροδοκία, την ψευδομαρτυρία, την μνησικακία, την φιλονικία, την αλαζονεία, την ασέβεια, την ασέλγεια, την αντιπάθεια, το φακελάκι, την αρπαγή, την συκοφαντία, την αναισχυντία, την βωμολοχία, την βία, το ψέμα, την κλεψιά και την απανθρωπιά.

Γιατί διαμαρτύρεσαι ;
Οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ανά τον κόσμο ως προοδευτικοί ή αλλιώς οι υποχείριοι της Παγκοσμιοποίησης παρουσιάζουν ως πρόοδο το γκρέμισμα των ηθικών αξιών.
Εμείς, δυστυχώς, τους ακολουθούμε και τους χειροκροτούμε. Ιδού το κατάντημα !