Ημερολόγιο

Πριν λίγες μέρες μπήκαμε για πρώτη μέρα στην τάξη. Η περασμένη Παρασκευή, η μέρα του αγιασμού, είναι για να διαπιστώσουν οι μαθητές ότι το σχολείο είναι ακόμη στη θέση του (γκρρρ!) και οι καθηγητές πως ένα ακόμη… ατέλειωτο καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του (και πάλι γκρρρ!!). Α, ναι! Δώσαμε και βιβλία (όχι όλα ακόμη, αλλά τα πιο πολλά) κι ο κάθε μαθητής έφευγε, σαν από τον… Βασιλόπουλο, μουτρωμένος από το βάρος ή από την προοπτική ότι έπρεπε να διαβάσει όλες αυτές τις “κουμούτσες” (έτσι τα αποκάλεσε ένας πιτσιρικάς…)
Πρώτες μέρες, λοιπόν, και το τρακ, αν και άρχισα να παλιώνω, υπαρκτό. Πάντα μου συμβαίνει αυτές τις μέρες: λίγο η προοπτική της χρονιάς που έρχεται, λίγο τα κατάλοιπα των θερινών διακοπών, λίγο η… αμηχανία των πρώτων επαφών με τους καινούριους μαθητές της Α’ Γυμνασίου, των νεοφώτιστων στον κόσμο των μεγάλων (που να ‘ ξεραν…)
Τί περιμένουμε φέτος; Άκουσα τις εξαγγελίες για τη “ψηφιακή τάξη”, το laptops που θα πάρουν τα “πρωτάκια” του γυμνασίου, τις υποχρεώσεις των καθηγητών για την προσαρμογή του μαθήματος στον ψηφιακό κόσμο. Όμορφα λόγια, όμορφα ακούγονται….
Δεν ξέρω αν θα υλοποιηθούν όλα αυτά τα ωραία. Αυτό που σίγουρα είδα και φέτος είναι οι γνωστές σεπτεμβριανές γκρίνιες της εκπαιδευτικής φάρας: “τί ωράριο θα έχω;”, “γιατί ο Χ παίρνει αυτό το τμήμα που είναι καλύτερο;”, “γιατί με βάλατε με τα στουρνάρια;”, “καλά, κάθε μέρα πρώτη ώρα θα έρχομαι;” ή το αξεπέραστο “και τι το χρειάζομαι εγώ το… internet και τον υπολογιστή;”
Έχω πάψει ν’ ασχολούμαι με τις παραπάνω ρήσεις. Δεν μπαίνω καν στον κόπο να αναπτύξω επιχειρήματα του τύπου “το σχολείο είναι κι αυτό μια δουλειά και οφείλουμε να είμαστε όχι μονίμως μίζεροι και μουτρωμένοι” ή “ο υπολογιστής δεν είναι πλέον εργαλείο μόνο για τους… κομπιουτεράδες”
Είμαι 16 χρόνια στην εκπαίδευση και ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί επιτέλους ένας υπουργός δεν παίρνει την (εύκολη;) απόφαση να καθορίσει αυστηρό ωράριο για τους καθηγητές όπως συμβαίνει σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες (στον ιδιωτικό τομέα φυσικά όλες αυτές οι συζητήσεις ανήκουν στη σφαίρα του φανταστικού….). Τι πιο ωραίο να πηγαίνουμε στη δουλειά μας το πρωί, ορεξάτοι και φρέσκοι, και να φεύγουμε το μεσημέρι έχοντας τελειώσει όχι μόνο το μάθημά μας, αλλά και όλες τις υποχρεώσεις γύρω από αυτό, όπως και όλες τις δουλειές (η… χαρτούρα των σχολείων δεν “παίζεται” ώρες- ώρες…). Λυπάμαι πραγματικά τον συνάδελφο που κάθε χρόνο είναι επιφορτισμένος με τη δημιουργία του ωρολογίου προγράμματος. Τον ζηλεύω κιόλας… Πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση… ζεν. Δεν ξέρω, αν ήμουν στη θέση του, αν θα κρατούσα τα νεύρα μου με όλες τις –συχνά παράλογες- απαιτήσεις των συναδέλφων. Τί πιο ωραίο από το να έχεις ένα κενό μεταξύ των μαθημάτων και να συζητάς, να γκρινιάζεις, ν’ ακούς τη γνώμη των άλλων…
Ευτυχώς έχω το μπλογκάκι μου και ξεσπάω… άντε και καλή σχολική χρονιά.