Tabula rasa

"Πολιτική είναι η τέχνη του να αποτρέπεις τους ανθρώπους να ασχοληθούν με αυτό που τους αφορά"
Όταν μετά από χρόνια εξαγγελιών, “μεταρρυθμίσεων”, πειραματισμών και… αφειδών υποσχέσεων για ένα καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα μιλούμε για “κενό χαρτί” τότε μάλλον τα πράγματα είναι δύσκολα. Δηλαδή τί έγινε; Δε μας βγήκε τίποτα; Δεν μπόρεσε ποτέ η πολύπαθη εκπαίδευση να βρει μια επιτυχημένη συνταγή;
Ή μήπως η έναρξη του διαλόγου αποτελεί προεκλογικό καλόπιασμα μήπως και κρυώσει λιγάκι το καζάνι της Παιδείας που βράζει… Και αν υποθέσουμε ότι αλλάζει η κυβέρνηση ο νέος υπουργός Παιδείας θα διατηρήσει το ήδη υπάρχον καθεστώς ή θα προβεί κι αυτός με τη σειρά του στους δικούς του πειραματισμούς;
Ζώντας τα τελευταία χρόνια στα σχολεία και βλέποντας τα χάλια εκ των έσω, τα ερωτήματα που νομίζω πως πρέπει να απαντηθούν είναι πολύ συγκεκριμένα:
• Θέλουμε ένα σχολείο που θα παρέχει πραγματική γνώση και καλλιέργεια, στοιχειοθετώντας την κρίση του μαθητή και όχι τη στείρα αποστήθιση;
• Θέλουμε νέους ανθρώπους που θα αντιμετωπίζουν το σχολείο σαν χώρο ανάπτυξης των ιδεών τους, του δημιουργικού τους πνεύματος και του συμμετοχικού μαθήματος;
• Θέλουμε ένα σχολείο που ακολουθεί τις επιταγές των καιρών και προσαρμόζεται σ’ αυτές; (βλέπε νέες τεχνολογίες…)